     Piękne, wypielęgnowane włosy są największą ozdobą kobiety. Najpiękniejsza suknia i makijaż bez odpowiedniej fryzury nie dadzą pożądanego efektu. Sztuka odpowiedniego pielęgnowania włosów nie jest sprawą nową, znana była już w starożytnym Egipcie, Persji, Grecji i Rzymie. Również obecnie niewątpliwie każdy pragnie mieć włosy ładne i zdrowe, tzn. gęste, puszyste, miękkie, elastyczne, o ładnej barwie i połysku. Aby dbać o włosy, trzeba dbać o zdrowie, gdyż istnieje ścisły związek pomiędzy ogólnym stanem zdrowia a wyglądem włosów. Grubość włosów, ich gęstość, szybkość wzrostu, szybkość przetłuszczania się, są indywidualnymi cechami każdego człowieka, niemniej cechy te zależą od wielu czynników wewnętrznych (hormonalnych, stanu nasycenia witaminami, układu nerwowego, odpowiedniej diety), jak i zewnętrznych (wilgotności, nasłonecznienia, zabiegów kosmetycznych i higienicznych).

Włosy są przydatkami skóry. Odróżnia się następujące rodzaje włosów:
a) meszek - pokrywający skórę tułowia, kończyn i twarzy,
b) włosy długie - na głowie, w okolicach pachowych, wzgórka łonowego, brody u mężczyzn,
c) włosy szczeciniaste - brwi, rzęsy.

Włos składa się z dwóch części: widoczna część włosa nosi nazwę trzonu lub łodygi, natomiast część tkwiąca w skórze - korzenia. Trzon włosa składa się z trzech spółśrodkowych warstw:

a) warstwa centralna, czyli rdzenna jest zbudowana z komórek całkowicie zrogowaciałych;
b) warstwa korowa składa się z wrzecionowatych komórek zawierających barwnik zwany melaniną; od ilości i rozmieszczenia barwnika i pęcherzyków powietrza zależy zabarwienie włosa, natomiast od układu komórek, jego wytrzymałość i sprężystość;
c) najbardziej zewnętrzna warstwa włosa, spełniająca rolę ochronną, nosi nazwę osłonki włosa: składa się ona z prostokątnych komórek o dachówkowatym układzie, tworzących jakby łuski, pomiędzy którymi gromadzi się łój. Komórki osłonki nie zawierają barwnika, a jedynie barwnik warstwy korowej prześwieca przez osłonkę.

     W obrębie korzenia występują dalsze koncentryczne warstwy: pochewka wewnętrzna i pochewka zewnętrzna.
Korzeń włosa tkwi w pochewkowatym zagłębieniu naskórka zwanym mieszkiem włosowym. W miejscu, w którym włos wydostaje się z mieszka włosowego na powierzchnię skóry, znajduje się także ujście gruczołu łojowego. Tuż pod ujściem przewodu gruczołu łojowego znajduje się miejsce przyczepu mięśnia przywłośnego; mięsień ten reguluje napięcie skóry i włosa, a kurcząc się powoduje opróżnienie gruczołu łojowego, którego wydzielina (łój) natłuszcza skórę i włosy. Powłoczka łojowa stanowi warstwę, która chroni włos przed czynnikami zewnętrznymi szkodliwymi dla włosa. Dolna rozszerzona część korzenia włosa, nosi nazwę opuszki włosa („cebulka"). Jest ona miejscem wzrostu włosa. Przeciętny okres życia włosa na głowie trwa kilka lat.
     Liczba włosów na głowie wynosi około 150 000 (w warunkach prawidłowych), a średnie tempo wzrostu około 15 cm rocznie. Włosy odznaczają się znaczną sprężystością. Zwilżony włos daje się rozciągnąć nawet o 25% długości, a następnie kurczy się do poprzednich wymiarów. Włos, wyciągnięty na mokro o kilka procent długości i wysuszony pod naciągiem, powraca do poprzedniej długości bardzo powoli, w miarę wchłaniania wilgoci z powietrza.