     Łojotok. Łojotokiem nazywamy wzmożoną czynność gruczołów łojowych, w wyniku czego występuje zwiększone wydalanie łoju. Ponieważ skóra owłosiona głowy obfituje w gruczoły łojowe, więc wzmożone ich działanie doprowadza do bardzo szybkiego i nadmiernego przetłuszczania się skóry i włosów. Dość płynna jest granica między tzw. łojotokiem fizjologicznym, który występuje zwłaszcza w okresie dojrzewania a wyraźnie zmniejsza się z wiekiem, a łojotokiem patologicznym (chorobliwym).
     Skłonności do łojotoku bywają często dziedziczne. Mechanizm powstawania łojotoku jest bardzo złożony. Spośród czynników ogólnoustrojowych dużą rolę w nasileniu łojotoku odgrywają gruczoły wydzielania wewnętrznego, szczególnie męskie hormony płciowe, które powodują powiększenie gruczołów łojowych i wzmożone wydzielanie łoju. Pewną rolę w nasileniu łojotoku odgrywają także czynniki emocjonalne. Szybkość przetłuszczania się włosów uzależniona jest w pewnym stopniu od czynników pokarmowych: nadmiar węglowodanów i tłuszczów zwierzęcych w pożywieniu nasila wydzielanie łoju, a tym samym przyspiesza przetłuszczanie się włosów. Z tego względu powinno się ograniczyć spożycie tłuszczów i węglowodanów. Dieta powinna obfitować w owoce i jarzyny. Często współistnieją z łojotokiem zaburzenia wątroby, zaparcia i inne choroby przewodu pokarmowego.
     Leczenie witaminowe przynosi nieraz dobre rezultaty, ale powinno trwać długo i przebiegać pod nadzorem lekarza dermatologa. Dużo powietrza, słońca, sportów, noszenie przewiewnego okrycia głowy to podstawowe środki zaradcze.

     Łupież suchy skóry owłosionej głowy. Według niektórych autorów jest on pochodzenia zakaźnego. Zaczyna się często przed okresem dojrzewania, jednakowo często u chłopców i u dziewcząt. Na skórze głowy stwierdza się obecność drobnych, otrębiastych, białawych, suchych łusek. Przy czesaniu łuski te oddzielają się od naskórka. Łupież suchy nie uszkadza włosów i nie doprowadza do wyłysienia, może się cofnąć samoistnie, ale przeważnie po dojrzewaniu przechodzi w łupież tłusty, który doprowadza stopniowo do wyłysienia, zwłaszcza u mężczyzn. Włosy w przypadku dużego nasilenia łupieżu suchego są wybitnie suche, o zmniejszonym połysku i zwiększonej łamliwości. Leczenie łupieżu suchego jest wskazane nie tyle ze względów zdrowotnych, co estetycznych. Ze środków domowych zaleca się przede wszystkim łagodne szczotkowanie głowy dwa razy dziennie. Głowę należy myć co 10 dni, a na 3 godziny przed myciem można wetrzeć w skórę głowy olej rycynowy lub wodny roztwór witaminy A.

     Łupież tłusty częściej spotyka się u mężczyzn; zwykle poprzedza go łupież suchy. W miejsce małych, białawych, cienkich łusek tworzą się żółte, tłuste i nawarstwione łuski, które dość mocno przylegają do skóry, tworząc strupy. Łupieżowi tłustemu towarzyszy czasami nasilony swąd. Leczenie polega na zwalczaniu łojotoku i stosowaniu środków odkażających.

     Nadmierne wypadanie włosów, łysienie. Skłonność do łysienia ma charakter rodzinny. Rozróżnia się wiele rodzajów łysienia wywołanych różnymi przyczynami.
W ostatnich latach wzrasta częstość występowania tzw. łysienia plackowatego (pojedyncze lub mnogie ogniska, całkowicie lub niemal całkowicie pozbawione włosów). Przyczyną łysienia mogą być także silne urazy psychiczne, choroby zakaźne, kiła, niedożywienie, zaburzenia hormonalne, niedobory witaminowe, zatrucia. Największym jednak problemem jest łysienie typu męskiego, stwierdzane w około 95% przypadków wyłysienia Istotną rolę w tego typu łysieniu odgrywają, obok czynnika dziedzicznego, zaburzenia hormonalne.

     Wyróżnia się trzy postacie łysienia łojotokowego u mężczyzn. Postać ciężka zaczyna się między 16 a 18 rokiem życia. W tej postaci dziennie wypada około 200—400 włosów. Postać średnio ciężka rozpoczyna się między 23 a 25 rokiem życia. Dziennie wypada około 100 włosów. Postać lekka zaczyna się około 40 roku życia i prawie nigdy nie doprowadza do całkowitego wyłysienia. Pierwsze objawy spostrzega się w kątach czołowych, które ulegają pogłębianiu oraz na szczycie głowy. Skóra w miejscach wyłysiałych staje się gładka, lśniąca. Stosuje się leczenie fizykalne (słońce w lecie, lampę kwarcową w zimie), mieszanki wywołujące przekrwienie miejscowe i pobudzenie aktywność brodawki włosowej oraz leki ogólnie działające. Najważniejszą rzeczą jest więc zapobieganie nadmiernemu wypadaniu włosów - przestrzeganie zasad higieny, przebywanie na świeżym powietrzu, masaż głowy, odpowiednia dieta, stosowanie płynów odkażających i odżywczych.

     Podłużny rozszczep włosa, czyli popularnie mówiąc rozdwajanie się końców włosów, dotyczy przede wszystkim włosów dłuższych i nadmiernie wysuszonych. Zjawisko to występuje bardzo często u kobiet.
Do czynników wywołujących rozszczep włosów należy niewłaściwe czesanie, obcinanie włosów tępymi narzędziami, mycie szamponami i mydłami o odczynie alkalicznym, używanie za gorących suszarek elektrycznych oraz zbyt intensywne i długie działanie promieni słonecznych.
Unikanie wyżej wymienionych czynników, mycie szamponami niealkalicznymi lub żółtkami oraz natłuszczanie olejem rycynowym włosów zbyt suchych, zapobiega rozdwajaniu się włosów. Wskazane jest regularne podcinanie włosów nieco powyżej miejsc uszkodzonych.