Oczyszczanie twarzy
     Do dokładnego oczyszczenia twarzy używa się preparatów kosmetycznych dostosowanych do rodzaju cery. Są to zmywacze specjalne, mleczka oraz śmietanki kosmetyczne; w niektórych przypadkach młodej cery, prawidłowej lub tłustej, zmywa się twarz przegotowaną lub zmiękczoną wodą. Zabieg zmywania twarzy przeprowadza się rozmaicie, zależnie od rodzaju zmywacza. Jeśli preparat do zmywania twarzy ma konsystencję gęstą (na przykład krem lub śmietanka kosmetyczna) nakłada go się równą warstwą na całą twarz i szyję i pozostawia na 3—4 minuty. Następnie tamponem z waty, uprzednio lekko zwilżonym w wodzie, delikatnymi kolistymi ruchami usuwa się zmywacz wraz z resztkami makijażu i innymi zanieczyszczeniami. Tampon z waty zwilża się, aby nie pozostawiał na skórze włosków. Jeżeli zmywaczami są mleczka lub zmywacze specjalne o konsystencji bardziej płynnej, wówczas tampon z waty zwilża się obficie zmywaczem, który nakłada się równomiernie na twarz oraz szyję i pozostawia również na kilka minut. Następnie czystym tamponem usuwa się preparat z twarzy. Zabieg demakijażu należy powtarzać dwa lub trzy razy, tak aby cera została dobrze oczyszczona.
     Odrębnym zagadnieniem jest demakijaż oczu. Kobiety, które na co dzień stosują dość intensywny makijaż oczu, powinny przed oczyszczeniem całej twarzy usunąć z powiek, rzęs i brwi wszystkie kosmetyki, a więc pastele, tusze, eye-liner. Do demakijażu oczu powinno się używać preparatów kosmetycznych, o odczynie chemicznym obojętnym.
     Po oczyszczeniu twarzy należy zastosować jeden z płynów tonizujących, uzależniając wybór od rodzaju cery. Płyny te nie tylko pojędrniają i odświeżają skórę, ale jednocześnie pomagają w zachowaniu równowagi kwasowo-zasadowej skóry, tak ważnej i istotnej do utrzymania ładnego i zdrowego wyglądu. Utrzymanie prawidłowej równowagi kwasowo-zasadowej jest również jednym z warunków prawidłowego efektu kolorystycznego makijażu. Od dawna wiemy, że pomadki do ust, pudry i pastele mające ładny i ciekawy kolor w opakowaniu, zmieniają czasem barwę po nałożeniu na skórę twarzy. Jeżeli są to preparaty kosmetyczne dobrej jakości, przyczyn należy szukać między innymi w nieprawidłowym odczynie skóry twarzy.
     Użycie płynów tonizujących jest bardzo proste. Tamponem z waty zwilżonym odpowiednim płynem natrzepuje się lekko twarz i szyję i pozostawia na 2—3 minuty w celu całkowitego wchłonięcia płynu przez skórę.
     Podany powyżej sposób oczyszczania skóry powinien być stosowany przed każdym makijażem, zarówno porannym, jak wieczorowym. Przy malowaniu twarzy rano pomija się oczywiście demakijaż oczu; co najwyżej dla nadania oczom blasku można przepłukać je 2% roztworem kwasu bornego lub esencją herbacianą.

Nakładanie podkładu
     Przed nałożeniem podkładu pokrywa się skórę twarzy i szyi cienką warstwą kremu odżywczego, najlepiej nawilżającego lub w przypadku cer bardzo suchych — półtłustego. Następnie rozkłada się podkład na twarzy w kilku miejscach: czoło, nos, policzki, broda i szybko, dokładnie i równo wklepuje się a następnie lekko wmasowuje w skórę twarzy, nie zapominając o równoczesnym pokryciu szyi cienką warstwą tego kosmetyku, aby nie było widocznej różnicy między barwą twarzy i szyi. Bardzo istotne jest równe rozłożenie podkładu, szczególnie przy skrzydełkach nosa, w okolicy brwi i na czole tuż przy linii włosów.
     Podkłady do makijażu tzw. make-up lub płynne pudry (pudry-fluidy) są produkowane w kilku odmianach. Płynne pudry o konsystencji lekkiej emulsji, nadające się w zasadzie dla każdej cery, tuszują małe defekty i nadają cerze ładny koloryt. Podkłady w kremie wskazane są dla cer suchych oraz dla takich, gdzie należy intensywniej pokryć defekty, a więc wykwity skórne, rozszerzone naczynia krwionośne lub przebarwienia. Przy stosowaniu podkładu o konsystencji kremu, należy pamiętać o idealnie równym rozłożeniu tego kosmetyku. Po wklepaniu go w sposób podany powyżej, można użyć lekko zwilżonej gąbki, za pomocą której wyrównuje się położoną już uprzednio warstwę kosmetyku. Dobry makijaż jest nie tylko uzależniony od umiejętnego wykonania, ale również od właściwego doboru kosmetyków upiększających. Dobór ten, niezależnie od podstawowych zasad, powinien być przede wszystkim jak najbardziej indywidualny.
     Kolor podkładu do makijażu uzależniony musi być przede wszystkim od karnacji, a dopiero następnie od mody. Pudry-fluidy i podkłady w kremie powinny być zawsze zbliżone do koloru cery. Na przykład jeżeli pragnie się rozjaśnić skórę, dobiera się podkład o jeden ton jaśniejszy od cery. W większości przypadków stosuje się kolor raczej trochę ciemniejszy i żywszy. W tym ostatnim przypadku można zastosować kosmetyk o jeden ton, maksimum o dwa tony, ciemniejszy aniżeli naturalny kolor skóry. Przy doborze podkładów, o kolorach różnych od naturalnej karnacji, niezwykle istotne jest dokładne i równe rozprowadzenie podkładu zarówno na twarzy, jak i na szyi.

Korygowanie owalu twarzy
Makijaż powinien być zawsze dostosowany do owalu twarzy, rodzaju oczu. zarysu brwi, ust. Kobiety, które stawiają pierwsze kroki w dość trudnej sztuce malowania się, powinny przede wszystkim zorientować się, jaki jest kształt twarzy, oczu, brwi oraz zarys ust. Dlatego radzimy aby w dobrym, pełnym oświetleniu, przy całkowitym odgarnięciu włosów do tyłu, obejrzeć dokładnie twarz i wydać o niej sąd najbardziej obiektywny i bezosobowy. W zasadzie mamy 6 podstawowych zarysów owalu twarzy. Przed przystąpieniem do ich dokładnego omawiania, ważne jest sformułowanie podstawowego prawidła makijażu: wszystkie szczegóły twarzy, które trzeba optycznie ukryć, zmniejszyć, zatuszować, maluje się zawsze ciemniejszym podkładem, pudrem czy odpowiednio dobranym różem, pokrywając uprzednio całą twarz podkładem w jednym kolorze; jeżeli natomiast jest odwrotnie, wskazane jest wyeksponowanie czyli optyczne powiększenie na przykład zbyt krótkiej brody czy zapadniętych policzków, stosuje się kolory jasne, także pokrywając uprzednio całą twarz podkładem lub pudrem w jednym kolorze, dobranym do karnacji. Cieniowanie, korygowanie i tuszowanie przeprowadza się przy pomocy podkładów, specjalnych pudrów w kamieniu lub różu; ten ostatni kosmetyk powinien być utrzymany w kolorach beżowobrązowych, lub brązowokoralowych.

Twarz owalna, jest dość rzadko spotykana, charakteryzuje się doskonałymi proporcjami, które nie wymagają żadnej poprawki. Przy tego rodzaju twarzy obok podkładu do makijażu w jednym kolorze, można zastosować róż aby — szczególnie jeżeli cera jest blada — nadać jej żywszy i bardziej interesujący wygląd.

Twarz o kształcie gruszki jest wąska w czole, a dość mocno i wyraźnie zarysowana w dolnej części policzków i żuchwie. W tym przypadku po nałożeniu podkładu w jednym kolorze (puder-fluid lub podkład w kremie) koryguje się owal twarzy w sposób następujący: czoło poszerza się przez rozjaśnienie skroni jasnym podkładem, zarys żuchwy zbyt ciężki i przytłaczający owal twarzy, tuszuje się podkładem ciemniejszym o dwa tony od uprzednio nałożonego na całą twarz. Ciemniejszy podkład nakłada się również na boki twarzy, poczynając od zarysu kości szczęk a kończąc na kościach policzkowych. Przy zabiegach korygowania i rozjaśniania twarzy należy kosmetyk tuszujący lub rozjaśniający idealnie równo rozprowadzić i wklepać tak, aby nie tworzył jaskrawo odcinających się plam, a tylko delikatnie zarysował cienie.

Twarz kwadratowa jest zwykle ciężka w budowie i dlatego wymaga korygowania przy pomocy ciemniejszego podkładu o konsystencji kremu albo różu w odcieniach brązowych. Najpierw róż w kolorze jasnym pastelowym nakłada się na wypukłości kości policzkowych i rozciera w kierunku uszu, następnie podkład o odcieniu brązowym rozprowadza się poniżej kości policzkowych, kierując dobrze wklepany cień ku dolnej części twarzy. W ten sposób przeprowadzona korekcja optycznie poprawia kwadratowy kształt twarzy i zaokrągla go, nadając twarzy jednocześnie łagodny i miększy zarys.

Twarz okrągła. Ciemniejszym podkładem wydłuża się i zwęża linię zarysu kości szczękowych, nakładając podkład równymi cieniami po bokach twarzy oraz delikatną linią przechodzącą tuż pod brodą. Użycie pod zarysem kości policzkowych malej ilości różu lekko roztartego w kierunku uszu wyszczupli całą twarz.

Twarz w kształcie serca charakteryzuje się zwykle dość wysokim i dominującym czołem oraz wąską, a często zbyt ostro zarysowaną brodą. Różem lub ciemniejszym podkładem tuszuje się szeroko zarysowane kości policzkowe. Długą i wystającą brodę koryguje się wyłącznie ciemniejszym pudrem-fluidem pod podkładem w kremie.

Twarz podłużna o kształcie prostokątnym. Jasny w kolorze róż lub podkład rozciera się na najbardziej wystającej części policzków, kierując się w stronę uszu. Następnie ciemniejszym podkładem tuszuje się boki policzków zniżając się do poziomu ust. W ten sposób osiąga się bardziej zaokrąglony kształt twarzy. Jeżeli przy tego rodzaju rysach broda jest zbyt ciężka i tępo zarysowana, wyrównuje się jej kontur przy pomocy ciemniejszego pudru-fluidu.

Przykłady poprawiania pewnych szczegółów twarzy przy pomocy właściwego makijażu.

Podwójny podbródek koryguje się pudrem-różem lub podkładem, nałożonym wąskim cieniem od brody, pionowo wzdłuż szyi.

Wysokie czoło. Minimalną ilość ciemniejszego podkładu rozkłada się na środek czoła, kierując go ku nasadzie włosów.

Czoło małe i zapadnięte pokrywa się jaśniejszym podkładem lub pudrem.

Zbyt długi i szpiczasty nos koryguje się pokrywając minimalną ilością ciemniejszego podkładu czubek nosa, aż do nasady przy wardze górnej.

Szeroki a jednocześnie tępo zarysowany nos można optycznie ładnie skorygować przy pomocy ciemnego podkładu równomiernie położonego i dokładnie wmasowanego po bokach nosa, na całej jego długości.

Nos wydatny zmniejszamy optycznie przez nałożenie po bokach nosa tuż przy policzkach ciemnego podkładu lub różu w odcieniu brązowym. Następnie przez środek nosa przeprowadza się cienki ciemniejszy cień wykonany przy pomocy tych samych preparatów kosmetycznych.

Nakładanie różu
     Róż jest kosmetykiem obecnie ponownie lansowanym przez modę. Niestety bardzo często spotykamy się z niewłaściwym użyciem tego preparatu. Róż służy do zaakcentowania koloru skóry oraz do korygowania owalu i poszczególnych części twarzy. Jeżeli trzeba wyszczuplić zbyt pełną twarz, nakłada się i rozciera róż dokładnie pod kością policzkową. Warto podać tutaj bardzo prostą wskazówkę: wciągnąć policzki i właśnie w to miejsce przy kościach policzkowych wetrzeć małą ilość różu.
     Ostatnio najpopularniejszy jest róż prasowany tzw. compact. Najtrudniejsze jest stosowanie różu w płynie, a najłatwiejsze — różu w kremie oraz różu prasowanego. Róż w płynie nakłada się po zastosowaniu podkładu w formie pudru-fluidu. Róż w kremie stosuje się po pokryciu twarzy podkładem o konsystencji gęstszej, a więc podkładem w kremie czy w sztyfcie. Po zastosowaniu tych dwu form różu twarz pudruje się. Róż w kamieniu stosuje się jako zakończenie makijażu twarzy, czyli po nałożeniu podkładu i upudrowaniu. Róż może być również bardzo pomocnym kosmetykiem, jeśli trzeba ukryć zmęczony wygląd twarzy. Kiedy twarz ma wygląd zmęczony, nakłada się odrobinę różu na czoło i skronie, wklepując go równomiernie w kierunku nasady włosów i zewnętrznych kątów oczu.
     Jeszcze jeden przykład praktycznego zastosowania różu: wklepując odrobinę różu między skronią a zewnętrznym kącikiem oka można zatuszować zmarszczki.

Nakładanie pudru
Po nałożeniu podkładu, skorygowaniu owalu i zastosowaniu różu ostatnim etapem makijażu twarzy jest nałożenie pudru. Dobierając ten kosmetyk warto pamiętać, że winien on być zawsze o ton jaśniejszy od nałożonego podkładu. Tamponem z waty, obficie obsypanym pudrem, pudruje się całą twarz poczynając od czoła, schodząc na policzki, nos, brodę i szyję (szczególnie przy sukni z dekoltem). Nadmiar pudru strzepuje się świeżym kawałkiem waty lub specjalnym pędzem, bardzo miękkim, najlepiej z delikatnego włosia. W kosmetyczce każdej kobiety powinien znajdować się puder sypki, odpowiedniejszy do użycia w domu oraz, dający bardziej naturalny efekt makijażu, puder prasowany w puderniczce, praktyczny do poprawiania wyglądu twarzy w ciągu dnia.

Makijaż oczu
     Odpowiedni makijaż poprawia kształt oczu, powiększa je, nadaje im bardziej zdecydowany kolor, ożywia i wzbogaca optycznie zarys brwi i rzęs. Dla ułatwienia makijażu zastosujemy podział oczu na kilka typów.

Oczy głęboko osadzone. Całą powiekę górną pokrywa się pastelami w kolorach jasnych, jak delikatny niebieski, turkusowy, jasny beż, zielony. Następnie kolorem białym, kości słoniowej lub jasnym perłowym maluje się delikatnie skórę pod zarysem brwi. Na dolnej powiece rysuje się cień w postaci delikatnej kreski pod nasadą rzęs: cień ten jest w kolorze pasteli nałożonych na powiekę górną. Jako uzupełnienie nakłada się bardzo delikatną kreskę wzdłuż nasady górnych rzęs. Najlepsza jest kreseczka wykonana tuszem prasowanym tak zwanym eye-linerem szarym lub brązowym. Dokładne wytuszowanie rzęs górnych i dolnych przy pomocy tuszu czarnego, brązowego czy granatowego również powiększy optycznie zarys oka.

Oczy wypukłe. Powiekę górną pokrywa się kolorem naturalnym brązowym, ciemnozielonym albo ciemnoniebieskim. Ciemne pastele nieco zmniejszają optycznie oko i czynią je głębiej osadzonym. Na przykład powierzchnię pod łukiem brwiowym maluje się w kolorze perłowego brązu, dając intensywniejszy kolor pod kończącą się brwią. Bardzo twarzowa jest przy tego rodzaju oczach kreska-cień, namalowana tuszen lub ołówkiem w kolorach brązowych lub szarych. Kreskę tę rysuje się na załamaniu powieki górnej, pod łukiem brwiowym. Rzęsy mocno wytuszowane.

Oczy małe. Na powieki górne nakłada się jasne kolory pasteli najlepiej w odcieniach perłowych lub jasnozłotawych. Następnie tuż nad powieką górną, nie dochodząc do łuku brwiowego, rzuca się nikły cień nieco ciemniejszy od pasteli, jakie zostały nałożone na powiekę górną. Pod samym łukiem brwiowym rozjaśnia się skórę pastelami białymi lub w kolorze jasnej naturalnej cery. Przy oczach małych istotne jest mocne wytuszowanie rzęs górnych i dolnych, oraz bardzo jasna pastela o kolorach naturalnych położone pod łukiem brwiowym.

Oczy o powiekach przymkniętych. Całą powiekę górną rozjaśnia się pastelem białym, kolorowym jasnym lub podkładem do makijażu, o konsystencji kremu, aby bardziej trwale pokrywał skórę powiek. Następnie jasnym perłowym (odcień perłowo-szary) rozjaśnia się część powieki pod samym łukiem brwiowym, kierując cień w kierunku zakończenia łuku brwiowego. Aby uczynić oko bardziej otwarte, na górnej i na dolnej powiece przeciąga się niepełną delikatną kreskę przy samej nasadzie rzęs przy pomocy tuszu o kolorach delikatnych jak jasny zielony, niebieski czy szary. Należy wytuszować rzęsy starając się, aby górne były jak najbardziej uniesione ku górze.

Wprawdzie dobór kolorów pasteli jest dowolny, istnieją jednak w sztuce malowania oczu zasady, o których każda kobieta powinna wiedzieć. Kolory pasteli do oczu (a także pomadek) dzielą się na ciepłe i zimne. Do pierwszych należą beże, zielenie, brązy i oliwki, do drugich kolory niebieskie, fiolety, lila, szare. W zasadzie szatynkom i rudowłosym o oczach piwnych, brązowych i cerze nieco śniadej lepiej będzie w kolorach ciepłych, blondynkom zaś i jasnym szatynkom o oczach niebieskich lub szarych na pewno dodadzą uroku kolory zimne. Z barwami pasteli powinny być również zharmonizowane pomadki do ust. Odcienie beżoworóżowe, brązowe, beżowe, pomarańczowe zalicza się do odcieni ciepłych, koralowe, fioletowe, cyklamenowe — do kolorów zimnych.